305
Mersin Kız Kalesi
çam, sedir, köknar, ardıç, dişbudak ve meşe
ağaçları, 2.200 metreden sonra yerini bodur
ağaçlara bırakır. 3.000 metre yükseklikten
sonra yer yer cılız bitki topluluklarına rastlanır.
Ekonomi: Pamuk üretiminin artmasıyla Tarsus
ve yörenin öteki merkezlerinde pamuğa dayalı
ilk sanayi tesisleri kurulması, 1950’li yıllarda
Çukurova’yı Anadolu’nun öteki merkezlerine
bağlayan karayolunun açılması, Mersin Li-
manı’nın genişletilmesi ve 1957’de kurulan
ATAŞ Rafinerisi, sanayileşmeyi hızlandırdı.
Tarım ve ticaretten sağlanan sermaya birikimi
sanayiye yatırıldı. 1960 ve 1970’lerde Mersin
ve Adana kökenli holdinglerin büyük yatırım-
larıyla sanayide çeşitlenme de gerçekleşti
(gıda, dokuma, kimya vb). İlin ekonomisinde
tarımsal üretim de önemli yer tutar. Geniş su-
lama olanakları, gübre ve makine kullanma gibi
modern yöntemler sayesinde tarımda verim ve
çeşitlilik arttı (sebze, pamuk, turunçgiller, bak-
lagiller, soya, yer fıstığı). Turistik Yerler: - Mer-
sin ve yöresi: Mersin’in 3 km kuzeybatısındaki
Soğuksu Vadisi’nde Yümüktepe Höyüğü’nde
Neolitik ve Kalkolitik dönemlerden, Tunç Ça-
ğından obsidyen ve kemik araçlar, renkli kera-
mikler, ev kalıntıları, sur ve anıtsal kapı;
Mersin’in 5 km doğusundaki Karaduvar yöre-
sinde ilginç mozaikleri olan bir Roma hamamı;
Mersin-Silifke yolunda, Mersin’den 10 km
uzaklıkta Roma şehri Pompeipolis (Viranşehir);
tiyatro, hamam, su yolları, tapınak ve nekropol
kalıntıları. Anamur ve yöresi: Anamur’un 6 km
güneybatısında Anemurium; Anamur Kalesi (3.
yüzyıl Roma dönemi tiyatro, hamam, bazilika ve
sütunlu cadde). Erdemli ve yöresi: Mersin-Silifke
yolu üzerinde, bir obruk çevresinde kurulmuş
olan Neapolis’te (Kanlıdivane) Helenistik Dönem-
den kalma kule, bazilikalar, üzüm sıkma presleri
ve sarnıçlar; bir koloni olarak kurulan Korykos
şehri (kuruluşu MÖ 4. yüzyıl). Karşısındaki adada
Kız Kulesi; mozaikleriyle Narlıkuyu hamam kalın-
tısı, Cennet ve Cehennem Obruğu; Cennet Ob-
ruğu dibindeki mağaranın ağzında bir bazilika
(12. yüzyıl). Mut ve yöresi: İlk yapım tarihi bilin-
meyen Mut Kalesi (Karamanoğulları döneminde
onarılmıştır); Alahan Manastırı (5. yüzyıl). Silifke
ve yöresi: Silifke’de Silifke Kalesi, tapınak, Haghia
Thekla Bazilikası, Kubbeli Kilise, Roma dönemin-
den Taş Köprü; Silifke’nin 30 km kuzeyinde, de-
nizden 1.200 metre yüksekte sur ve burçlarla
çevrili Uzuncaburç’ta (Diokaiseria) Roma döne-
minden kapı; Zeus Tapınağı, Tyche Tapınağı, ti-
yatro, su kemerleri. Tarsus ve yöresi: Tarsus’ta
Roma ve Şahmeran hamamları, Kleopatra Ka-
pısı, Donuktaş, Justinianus Köprüsü; Gözlükule
Höyüğü’nde Neolitik ve Kalkolitik dönemlerden
kalan gereçler, kâseler, testiler ve çömlekler.
MERSİN (33)
Akdeniz Bölgesi’nin doğu kesiminde il merkezi.
Büyükşehir statüsüne sahiptir. Toroslar, Yeni-
şehir, Mezitli, ve Akdeniz olmak üzere Büyükşehir
Belediyesi’ne bağlı 4 ilçeden oluşmaktadır. Büyük-
şehiri oluşturan 4 ilçenin toplam nüfusu: 855.258
(2008) Tarih: İl birçok tarihsel dönemde çeşitli ad-
larla anıldıysa da bugünkü adının Anadolu Sel-
çuklularının yöreyi andıkları iç-il ya da iç-eli
sözcüğünden geldiği sanılmaktadır. İl merke-
zinin adıysa burada bir süre yaşayan Mersinoğlu
Türkmen Aşireti’nden kaynaklanmaktadır. Mersin’in
yerleşime ilişkin önemi ırmaklarla sulanan verimli
ovalarından ileri gelir. Nitekim arkeolojik bu-
luntular yörede yaşamın Neolitik dönemde baş-
ladığını Kalkolitik ve Tunç çağlarında da
sürdüğünü göstermektedir. MÖ 17. yüzyılda
yörede Kizuvatna Krallığı hüküm sürmekteydi.
MERSİN’İN İLÇELERİ
İlçe
İlçe Nüfusu
Akdeniz
283.011
Anamur
63.011
Aydıncık
11.632
Bozyazı
26.336
Çamlıyayla 10.558
Erdemli
125.081
Gülnar
30.304
Mezitli
122.574
Mut
64.602
Silifke
112.465
Tarsus
303.661
Toroslar
267.427
Yenişehir
182.246
Toplam 1.602.908 (2008)
Erdemli ilçesindeki Kanlı Divane harabeleri
